Θεραπεία διάγνωσης συμπτωμάτων οστεοχονδρωσίας

Η κήλη των μεσοσπονδύλιων δίσκων εμφανίζεται συχνότερα με οστεοχόνδρωση που σχετίζεται με την ηλικία λόγω ξηρότητας και ευθραυστότητας του ινώδους δακτυλίου. Αλλά αυτός είναι μόνο ένας από τους παράγοντες κινδύνου. Άλλα περιλαμβάνουν:

• Βαρύ φορτίο στην οσφυϊκή περιοχή λόγω υπερβολικού σωματικού βάρους.
• Μυϊκή αδυναμία.
• Κληρονομικότητα.
• Καθιστικός τρόπος ζωής και, ως αποτέλεσμα, συνεχής συμπίεση των σπονδυλικών δομών.
• Κάπνισμα.
• Μεγάλη σωματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με ιατρικές στατιστικές, αυτή η ασθένεια εμφανίζεται πολλές φορές πιο συχνά στους άνδρες παρά στις γυναίκες.

Ποιες είναι οι πιο συχνές αιτίες της νόσου:

• Τραυματισμοί από τροχαία ατυχήματα ή πτώσεις.
• Ανύψωση βαρέων αντικειμένων με ακατάλληλη κατανομή φορτίου.
• Σκολίωση ή λόρδωση, που οδηγεί σε αυξημένο στρες σε ορισμένες περιοχές της σπονδυλικής στήλης.
• Δυσπλασία ισχίου.
• Χρόνιες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της φυματίωσης της σπονδυλικής στήλης, των νεοπλασμάτων, της σύφιλης.
• Μεταβολικές διαταραχές (κληρονομικές και επίκτητες).

Όλοι αυτοί οι παράγοντες προκαλούν φθορά και αποδυνάμωση του χόνδρου και των οστών της σπονδυλικής στήλης. Και αυτή είναι η κύρια αιτία της μεσοσπονδυλικής κήλης.

Στάδια ανάπτυξης της νόσου

Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η ασθένεια εξελίσσεται και η κατάσταση των κατεστραμμένων δίσκων της σπονδυλικής στήλης επιδεινώνεται. Υπάρχουν τέσσερα στάδια ανάπτυξης της νόσου:

1. Πρόπτωση. Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος έχει μετατοπιστεί αρκετά, όχι περισσότερο από δύο χιλιοστά. Ο pulposus πυρήνας δεν προεξέχει πέρα από το σπονδυλικό σώμα.
2. Οσφυϊκή προεξοχή. Η άκρη του δίσκου εκτείνεται πέρα από το νωτιαίο σώμα σε απόσταση έως και 1,5 mm, αλλά δεν παρατηρείται μετατόπιση του πυρήνα.
3. Εξώθηση. Ο πυρήνας προεξέχει πέρα από το σπονδυλικό σώμα.
4. Κατάσχεση. Ο πυρήνας ουσιαστικά πέφτει έξω και κρέμεται πάνω από τον σπόνδυλο σε σχήμα σταγόνας. Σε αυτό το στάδιο, υπάρχει κίνδυνος ρήξης του ινώδους δακτυλίου και διαρροής υγρής έκκρισης.

Στο πρώτο στάδιο της νόσου, σχεδόν τίποτα δεν ενοχλεί ένα άτομο. μερικές φορές υπάρχει πόνος στο κάτω μέρος της πλάτης, αλλά περνά γρήγορα. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, η κατάσταση της υγείας επιδεινώνεται επίσης, τα συμπτώματα γίνονται πιο επώδυνα και ανησυχητικά. Εάν η διάγνωση δεν γίνει έγκαιρα και δεν ξεκινήσει η θεραπεία, οι συνέπειες είναι πιθανές: παράλυση των ποδιών και σοβαρές διαταραχές του νευρικού συστήματος.

Πώς εκδηλώνεται η οσφυοϊερή κήλη;

Μια μεσοσπονδυλική κήλη μπορεί να εκδηλωθεί με τα ακόλουθα συμπτώματα:

• Πόνος στην οσφυϊκή περιοχή.
• Πόνος κατά το περπάτημα, που ακτινοβολεί στην περιοχή των μηρών.
• Μούδιασμα των ποδιών, των δακτύλων, των περιοχών στην επιφάνεια του κάτω ποδιού και του μηρού.
• Αίσθημα βάρους στα πόδια.
• Δυσκαμψία των κινήσεων.

Για να μην καθυστερήσετε να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια, αξίζει να αναλύσετε πιο προσεκτικά τα συμπτώματα της νόσου. Μπορούν να χωριστούν σε τρεις ομάδες.

Σύνδρομο πόνου

Ο πόνος με κήλη της οσφυοϊερής σπονδυλικής στήλης είναι βασικό σύμπτωμα. Ακόμη και στο πρώτο στάδιο, υπάρχει πόνος στην περιοχή του κατεστραμμένου δίσκου, ειδικά μετά από τραυματισμό. Μπορούν να ενταθούν ή να υποχωρήσουν και μετά να εμφανιστούν ξανά. Τις περισσότερες φορές, η ιερή περιοχή δεν πονάει καν, αλλά πονάει, ειδικά κατά τη διάρκεια σωματικής δραστηριότητας ή παρατεταμένης καθιστικής εργασίας. Εάν ένα άτομο ξαπλώσει στην υγιή πλευρά του και λυγίσει το πόδι του, ο πόνος υποχωρεί εντελώς. Αυτή η κατάσταση μπορεί να διαρκέσει για αρκετούς μήνες.

Εάν αναζητήσετε έγκαιρα ιατρική βοήθεια, δεν είναι δύσκολο να απαλλαγείτε από το πρόβλημα. Αρκεί να πείτε αντίο στις κακές συνήθειες και να κάνετε φυσικοθεραπεία που σας προτείνει ο γιατρός σας.

Κάθε μέρα η πληγείσα περιοχή θα αυξάνεται και η κατάσταση του ιστού του δίσκου θα επιδεινώνεται. Η μετάβαση στο δεύτερο στάδιο της νόσου σηματοδοτείται από αυξημένο πόνο. Πλέον γίνεται αισθητό όχι μόνο στην ιερή περιοχή, αλλά καλύπτει ολόκληρο το κάτω μέρος της πλάτης, ακτινοβολώντας στην αυχενική περιοχή, σε κάθε νωτιαίο μυ, γλουτούς, μηρούς, πόδια, πόδια και δάχτυλα. Η ταλαιπωρία εκδηλώνεται με σωματική δραστηριότητα, ακόμη και μικρή - βήχα ή φτάρνισμα.

Σπονδυλικό σύνδρομο

Ο αυξημένος πόνος στο δεύτερο στάδιο συνοδεύεται από συνεχείς σπασμούς των μυών της πλάτης. Αυτό οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία για τον ασθενή. Δεν μπορεί να κινηθεί ελεύθερα, να ισιώσει την πλάτη του ή να τεντωθεί. Το βάδισμα ενός τέτοιου ατόμου γίνεται αβέβαιο, κλίνει συνεχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση από τον ασθενή και σκύβει.

Λόγω του μειωμένου συντονισμού των κινήσεων, η ποιότητα ζωής ενός ατόμου επιδεινώνεται. Δεν μπορεί να εκτελέσει καλά τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν στη δουλειά και η ενεργή ανάπαυση γίνεται μη ρεαλιστική λόγω του συνεχούς πόνου.

Ριζικό σύνδρομο

Εάν η κήλη αφεθεί χωρίς επίβλεψη από τους γιατρούς, η προοδευτική νόσος οδηγεί σε συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν και η πρόσβαση του αίματος στους ιστούς του κατεστραμμένου δίσκου είναι σχεδόν αδύνατη. Εμφανίζονται συμπτώματα που χαρακτηρίζουν σοβαρά στάδια της νόσου:

• Εξασθένηση των μυών των ποδιών. Ο ασθενής δεν μπορεί να κάνει οκλαδόν, να τεντωθεί ή να πηδήξει. Του είναι δύσκολο ακόμη και να ανέβει τις σκάλες.
• Μούδιασμα της πληγείσας περιοχής και των κοντινών περιοχών. Το δέρμα γίνεται αναίσθητο και χλωμό, εμφανίζεται ένα αίσθημα τσούξιμο και μυρμήγκιασμα. Οι ασθενείς παραπονούνται για υπεριδρωσία στην πονεμένη περιοχή και στα πόδια ή, αντίθετα, για υπερβολική ξηρότητα του δέρματος.
• Οσφυαλγία. Ο ασθενής υποφέρει από πυροβολισμό στην οσφυϊκή περιοχή με οξύ, οξύ πόνο, ο οποίος εντείνεται με οποιαδήποτε κίνηση. Χωρίς θεραπεία, οδηγεί σε καταστροφή των αρθρώσεων του ισχίου και του γόνατος.
• Αξιοσημείωτη λέπτυνση του προσβεβλημένου ποδιού, η οποία οδηγεί σε ασυμμετρία της στάσης του σώματος.
• Διαταραχή των πυελικών οργάνων. Οι ουρολογικές και γυναικολογικές παθήσεις επιδεινώνονται, η λίμπιντο εξαφανίζεται, η διάρροια και η ακράτεια ούρων είναι πιθανές.

Σε σοβαρές περιπτώσεις σπονδυλικής κήλης, υπάρχει κίνδυνος παράλυσης, αναπηρίας, ακόμη και θανάτου.

Διάγνωση παθολογίας

Εάν ένα άτομο έχει έντονο πόνο στην οσφυϊκή χώρα, πρέπει να κλείσει ραντεβού με έναν νευρολόγο. Θα πραγματοποιήσει εξέταση με ιατρικές εξετάσεις:

• Ανίχνευση αντανακλαστικών από τους τένοντες των κάτω άκρων.
• Δοκιμή ανύψωσης ποδιών.
• Προσδιορισμός ευαισθησίας στη ζέστη ή το κρύο, τον πόνο και τους κραδασμούς σε όλα τα πόδια, τους μηρούς, τους γλουτούς, την κοιλιά και την πλάτη.

Μετά από αυτό, ο γιατρός θα παραπέμψει τον ασθενή για μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία της οσφυϊκής περιοχής. Με τη χρήση τομογραφικών τεχνικών θα ληφθεί μια τρισδιάστατη εικόνα της πάσχουσας περιοχής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό της θέσης και του μεγέθους της κήλης και του σταδίου της νόσου.

Εάν υπάρχει κίνδυνος βλάβης του νωτιαίου μυελού, συνταγογραφείται επιπλέον ηλεκτρομυογραφία, νευρογραφία και μυελογραφία σκιαγραφικού. Με τη βοήθεια αυτών των μελετών, ο γιατρός θα καθορίσει εάν είναι απαραίτητη η επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Θεραπεία της μεσοσπονδυλικής κήλης

Η σπονδυλοκήλη αντιμετωπίζεται με συντηρητικές και χειρουργικές μεθόδους. Η επιλογή της τεχνικής εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης της νόσου, την παρουσία συνοδών ασθενειών και αντενδείξεων.

Συντηρητική θεραπεία

Η θεραπευτική πορεία στοχεύει κυρίως στην ανακούφιση του πόνου και στην ανακούφιση της κατάστασης του ασθενούς.

Ποια φαρμακευτικά προϊόντα μπορεί να συνταγογραφήσει ένας γιατρός:

1. Φάρμακα που ανακουφίζουν από τον πόνο και τη φλεγμονή. Σε περίπτωση έξαρσης - με τη μορφή ενέσεων. Όταν ο οξύς πόνος ανακουφιστεί (συνήθως αρκούν τρεις έως τέσσερις ημέρες), συνταγογραφούνται από του στόματος φάρμακα με παρόμοιο αποτέλεσμα.
2. Αποκλείει τη νοβοκαΐνη με την προσθήκη κορτικοστεροειδών. Αυτή η μέθοδος μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο για δύο εβδομάδες ταυτόχρονα. Συνήθως πραγματοποιείται μια πορεία αποκλεισμών με ενέσεις σε διαφορετικές περιοχές του κατεστραμμένου δίσκου.
3. Μυοχαλαρωτικά κεντρικής δράσης. Μειώνουν τη μυϊκή δραστηριότητα, ανακουφίζοντας από επώδυνους σπασμούς.
4. Συμπλέγματα βιταμινών και μετάλλων με έμφαση στα στοιχεία της ομάδας Β. Χαλαρώνουν ελαφρά τους μύες, βοηθούν στην αναγέννηση των ιστών και στη διοχέτευση των νευρικών ερεθισμάτων.

Μετά την ανακούφιση από τον πόνο, η χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων μειώνεται. Η νόσος αντιμετωπίζεται με φυσικοθεραπεία και φυσικοθεραπεία.

Οι φυσικοθεραπευτικές μέθοδοι θεραπείας επιλέγονται επίσης ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς. Θα μπορούσε να είναι:

• Θεραπεία με θερμότητα ή ηλεκτρικό ρεύμα.
• Ηλεκτροφόρηση με αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
• Βελονισμός και βελονισμός.
• Χιρουδοθεραπεία.
• Υδρομασάζ.

Το τακτικό μασάζ επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει σύνδρομο πόνου. Μια πιο αποτελεσματική φυσικοθεραπευτική θεραπεία είναι η χειρωνακτική θεραπεία με μετα-ισομετρική χαλάρωση.

Οι γιατροί συνιστούν ανεπιφύλακτα στους καπνιστές να σταματήσουν το τσιγάρο.

Η διατροφική διόρθωση είναι επίσης σημαντική, ειδικά για υπέρβαρους ασθενείς. Θα πρέπει να αποκλείσετε από το μενού λιπαρά, αλμυρά πιάτα, γλυκά και αλκοόλ. Μια ήπια διατροφή με άφθονα λαχανικά και γαλακτοκομικά προϊόντα θα βοηθήσει τον οργανισμό να ανεχθεί καλύτερα τη θεραπεία, καθώς και να απαλλαγεί από τα κιλά που καταπονούν την πλάτη.

Χειρουργική επέμβαση

Η συντηρητική θεραπεία συνήθως διαρκεί περίπου δύο μήνες. Εάν δεν δώσει το επιθυμητό αποτέλεσμα, λαμβάνεται απόφαση αλλαγής θεραπευτικής τακτικής ή χειρουργικής επέμβασης. Το τελευταίο συνταγογραφείται για έντονο πόνο, απώλεια αίσθησης στα πόδια και δυσλειτουργία των πυελικών οργάνων. Ανάλογα με την πολυπλοκότητα της κατάστασης, η επέμβαση εκτελείται με τους εξής τρόπους:

• Ενδοσκοπική μέθοδος. Γίνονται τρεις μικροτομές στην πάσχουσα περιοχή. Μια κάμερα εισάγεται σε μια για μετάδοση σε οθόνη. Μετά τις άλλες δύο, η προεξοχή της κήλης αφαιρείται με μικροσκοπικά όργανα.
• Με διαδερμική δισκεκτομή. Ο κατεστραμμένος πυρήνας αφαιρείται μέσω παρακέντησης στον σπονδυλικό δίσκο και αντικαθίσταται με μια τεχνητή ουσία.
• Με ανακατασκευή λέιζερ. Πραγματοποιείται με τη μορφή παρακεντήσεων με χρήση ειδικής βελόνας χωρίς κοπή του ιστού. Η ακτινοβολία λέιζερ θερμαίνει τις δομές του δίσκου και διεγείρει την αναγέννηση των κυττάρων και επίσης ανακουφίζει από τον πόνο.

Σε δύσκολες περιπτώσεις, είναι δυνατή η αντικατάσταση του σπονδυλικού δίσκου - αντικατάσταση του τραυματισμένου οργάνου με εμφύτευμα.

Μετά από πολύπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις θα απαιτηθεί αποκατάσταση. Το άτομο που θα χειρουργηθεί θα πρέπει να φορέσει κορσέ και δεν θα μπορεί να καθίσει για περίπου τρεις μήνες. Η περαιτέρω περίοδος αποκατάστασης περιλαμβάνει θεραπευτικές ασκήσεις και φυσιοθεραπεία.

Προληπτικές τεχνικές

Όπως κάθε άλλη πάθηση, η μεσοσπονδυλική κήλη είναι πιο εύκολο να προληφθεί παρά να θεραπευθεί. Τι πρέπει να κάνετε για να διατηρήσετε υγιείς τους δίσκους της σπονδυλικής στήλης:

1. Υπολογίστε με ακρίβεια τα φορτία εάν τα περιλαμβάνει η εργασία σας ή εάν είστε επαγγελματίας αθλητής.
2. Σωστό σωματικό βάρος (ο δείκτης του δεν πρέπει να υπερβαίνει το 30).
3. Επιλέξτε ένα καλό στρώμα για να κοιμάστε στη σωστή θέση (κατά προτίμηση ανάσκελα).
4. Ασχοληθείτε με ήπια σωματική άσκηση, κολύμπι, φυσική κατάσταση.
5. Συμπεριλάβετε ασκήσεις στις πρωινές σας ασκήσεις για την ενίσχυση του μυϊκού κορσέ της σπονδυλικής στήλης.
6. Κόψε τα τσιγάρα.
7. Φάτε καλά.

Εάν η συμμόρφωση με αυτούς τους κανόνες γίνει συνήθεια, τότε υπάρχει κίνδυνος να εμφανίσετε σπονδυλική κήλη μόνο ως αποτέλεσμα ατυχήματος.

Η δισκοκήλη έχει σοβαρές συνέπειες και η θεραπεία για προχωρημένες περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλη. Για να αποφύγετε τη χειρουργική επέμβαση και τις επιπλοκές, εάν αισθανθείτε πόνο στην πλάτη, θα πρέπει να επισκεφτείτε έναν νευρολόγο.

Οστεοχόνδρωση

Ο ίδιος ο όρος οστεοχονδρωσία προέρχεται από δύο λέξεις: οστεο - οστό και chondr - χόνδρος. Με απλά λόγια, είναι η οστεοποίηση του χόνδρου. Αν και αυτή η ερμηνεία είναι θεμελιωδώς εσφαλμένη. Μερικοί άνθρωποι προχωρούν ακόμη παραπέρα στις λανθασμένες αντιλήψεις τους και είναι σίγουροι ότι η οστεοχόνδρωση είναι η εναπόθεση αλάτων στις αρθρώσεις. Επιπλέον, είναι το επιτραπέζιο αλάτι που εναποτίθεται, υποτίθεται ότι καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες στα τρόφιμα.

Παθογένεια

Στην πραγματικότητα, όλα γίνονται κάπως διαφορετικά. Και πιο δύσκολο. Και το επιτραπέζιο αλάτι, αν παίζει κάποιο ρόλο στην εμφάνιση της οστεοχονδρωσίας, είναι πολύ έμμεσο. Η οστεοχόνδρωση βασίζεται στη δυστροφία και τον εκφυλισμό του αρθρικού χόνδρου. Αυτή δεν είναι μια ανεξάρτητη ασθένεια, αλλά μια παθολογική διαδικασία που μπορεί να συμβεί σχεδόν οπουδήποτε υπάρχει συνδετικός ιστός χόνδρου.

Ωστόσο, η οστεοχόνδρωση στις περισσότερες περιπτώσεις επηρεάζει τη σπονδυλική στήλη. Γιατί είναι έτσι; Το γεγονός είναι ότι μεταξύ των σπονδύλων υπάρχουν περίεργοι διαχωριστές - μεσοσπονδύλιοι (μεσοσπονδύλιοι) δίσκοι. Ο φυσιολογικός ρόλος αυτών των δίσκων είναι να προστατεύουν και να προστατεύουν τα σπονδυλικά σώματα από την πρόωρη φθορά λόγω μηχανικής καταπόνησης. Ο δίσκος αποτελείται από έναν εσωτερικό υγρό πολφικό πυρήνα που περιβάλλεται από έναν ινώδη δακτύλιο και άνω και κάτω ακραίες πλάκες.

Ο δίσκος υφίσταται τεράστια μηχανική καταπόνηση, που οδηγεί σε μόνιμη βλάβη στις δομές του σε κυτταρικό επίπεδο. Στους ανθρώπους, αυτές οι διαδικασίες είναι πολύ έντονες - αυτό είναι το τίμημα για το όρθιο περπάτημα. Για να αποφευχθεί η πλήρης "διαγραφή" του δίσκου, πρέπει να αναγεννάται συνεχώς, δηλαδή να αποκαθίσταται. Είναι η ισορροπία των διεργασιών βλάβης-αναγέννησης που καθορίζει τη φυσιολογική δομή του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Μια άλλη περίεργη λεπτομέρεια είναι ότι η παροχή αίματος και θρεπτικών ουσιών στους μεσοσπονδύλιους δίσκους πραγματοποιείται όχι μέσω αιμοφόρων αγγείων που μεγαλώνουν κατάφυτα στην παιδική ηλικία, αλλά διάχυτα, από τον οστικό ιστό των σπονδυλικών σωμάτων. Και πάλι, το τίμημα είναι για την ικανότητα κίνησης σε δύο άκρα, όχι σε τέσσερα.

Εξαιτίας αυτού, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι τραυματίζονται εύκολα από ανατομική και φυσιολογική άποψη. Οποιαδήποτε αρνητική διεργασία στο σώμα οδηγεί σε ανισορροπία βλάβης-αναγέννησης, και σε ανάπτυξη δυστροφίας και εκφυλισμού στους δίσκους. Ένας δομικά ελαττωματικός δίσκος δεν μπορεί πλέον να αντέξει τα κατάλληλα μηχανικά φορτία. Υπό υπερβολική πίεση από τους υπερκείμενους σπονδύλους, οι δίσκοι μετατοπίζονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, συνήθως προς τα πλάγια και προς τα πίσω. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται κήλη δίσκου.

Ο οστικός ιστός των σπονδύλων, που έχει χάσει το χόνδρο του, υπόκειται επίσης σε μηχανική φθορά. Λόγω συνεχούς τραύματος, σχηματίζονται παθολογικές οστικές αναπτύξεις - οστεόφυτα - στην πρόσθια οριακή επιφάνεια των σπονδυλικών σωμάτων. Αναπτύσσεται σπονδύλωση. Λόγω εκφύλισης και μετατόπισης του δίσκου, τα μεσοσπονδύλια διαστήματα μειώνονται, ο νωτιαίος σωλήνας στενεύει και οι ρίζες των νωτιαίων νεύρων στα λεγόμενα νωτιαία νεύρα τσιμπούν. διάτρητα ανοίγματα.

Λόγοι

Τα αίτια ή οι αιτιολογικοί παράγοντες της οστεοχονδρωσίας είναι ποικίλα. Μπορεί να είναι είτε τοπικά, δηλαδή να προκαλούνται από την παθολογία της ίδιας της σπονδυλικής στήλης, είτε από γενικές διαταραχές σε επίπεδο οργανισμού. Οποιαδήποτε παθολογία που οδηγεί σε διαταραχή της δομής της σπονδυλικής στήλης ή μεταβολικές διαταραχές μπορεί να θεωρηθεί ως αιτία οστεοχόνδρωσης. Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνονται τα εξής:

• Αλλαγές στη διαμόρφωση της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση, παθολογική λόρδωση ή κύφωση)
• Άλλα ελαττώματα του μυοσκελετικού συστήματος - πλατυποδία, στενή ζώνη ώμων, ανωμαλίες της πυελικής δομής
• Τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης
• Αδύναμη ανοσία
• Μεταβολικές διαταραχές - οστεοπόρωση, παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, νόσος του θυρεοειδούς
• Ασθένειες του καρδιαγγειακού συστήματος - αθηροσκλήρωση, υπέρταση
• Πεπτικές διαταραχές που οδηγούν σε ανεπαρκή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών από το γαστρεντερικό σωλήνα
• Κληρονομικότητα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι παραπάνω παθολογικές καταστάσεις δεν οδηγούν απαραίτητα σε οστεοχόνδρωση. Αυτό απαιτεί συνεχή έκθεση σε ορισμένους προδιαθεσικούς παράγοντες - υποθερμία, κακή διατροφή, καθιστική ζωή ή, αντίθετα, υπερβολική σωματική άσκηση.

Συμπτώματα

Η ίδια η οστεοχόνδρωση είναι μια ασυμπτωματική διαδικασία. Και, ταυτόχρονα, τα σημάδια της εκφύλισης του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι ποικίλα. Πώς έτσι; Το γεγονός είναι ότι οι κλινικές εκδηλώσεις της οστεοχονδρωσίας βασίζονται στις επιπλοκές της - δισκοκήλες, σπονδύλωση, ριζίτιδα, στένωση του σπονδυλικού σωλήνα.

Επιπλέον, η κλινική εικόνα είναι πολύ μεταβλητή ανάλογα με τον κυρίαρχο εντοπισμό της διαδικασίας στην αυχενική, θωρακική ή οσφυοϊερή σπονδυλική στήλη. Το τελευταίο τμήμα επηρεάζεται συχνότερα, αφού είναι το κάτω μέρος της πλάτης που αναλαμβάνει το μέγιστο φυσικό φορτίο. Σημάδια οστεοχόνδρωσης της οσφυοϊερής περιοχής:

• Πόνος (οσφυονία, οσφυαλγία, ισχιαλγία)
• Περιορισμός κίνησης στο κάτω μέρος της πλάτης και στα κάτω άκρα (διαλείπουσα χωλότητα)
• Υπάρχουν επίσης αισθητηριακές διαταραχές όπως παραισθησία - μούδιασμα, κάψιμο, σύρσιμο
• Παθολογική ένταση των οσφυϊκών μυών
• Ελλείψει θεραπείας - δυσλειτουργία των πυελικών οργάνων.

Η αυχενική οστεοχόνδρωση παρατηρείται κάπως λιγότερο συχνά από την οσφυοϊερή οστεοχόνδρωση. Ωστόσο, αυτή η παθολογία εμφανίζεται επίσης αρκετά συχνά. Εκτός από τα τυπικά σημάδια πόνου (αυχεναλγία), μειωμένη ευαισθησία και κινήσεις στα άνω άκρα, η αυχενική οστεοχονδρωσία λόγω της μειωμένης παροχής αίματος στον εγκέφαλο έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά εκδηλώνονται:

• Αϋπνία
• Πονοκέφαλος, ζάλη
• Περιοδική ναυτία
• Γενική αδυναμία, κόπωση
• Διακυμάνσεις της αρτηριακής πίεσης
• Περιστασιακός πονόδοντος
• Αντιδράσεις συμπεριφοράς με τη μορφή δακρύρροιας, ευερεθιστότητας.

Η θωρακική περιοχή προσβάλλεται σχετικά σπάνια από οστεοχόνδρωση. Οι ασθενείς σε αυτή την περίπτωση είναι άτομα που, λόγω του επαγγέλματός τους, αναγκάζονται να κάθονται σε μια σταθερή, άβολη θέση - φοιτητές, μαθητές, προγραμματιστές, υπάλληλοι γραφείου. Τα συμπτώματα της οστεοχονδρωσίας σε αυτή την περίπτωση θα είναι τα εξής:

• Πόνος και παραισθησία στο στήθος
• Δύσπνοια
• Αίσθημα καρδιακού παλμού
• Περιορισμός κινήσεων στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης.

Διαγνωστικά

Από όλα αυτά είναι σαφές ότι η οστεοχονδρωσία είναι μια ασθένεια χαμαιλέοντα. Λόγω της ομοιότητας των συμπτωμάτων, μπορεί εύκολα να συγχέεται με εγκεφαλοαγγειακό ατύχημα, υπέρταση, έμφραγμα του μυοκαρδίου, στηθάγχη και νευρωτικές διαταραχές. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, για να γίνει σωστή διάγνωση, είναι απαραίτητη μια ολοκληρωμένη ολοκληρωμένη διάγνωση για τον σωστό προσδιορισμό των συμπτωμάτων και της θεραπείας της οστεοχόνδρωσης.

Αυτή η διάγνωση, εκτός από την παραδοσιακή έρευνα και διευκρίνιση των παραπόνων του ασθενούς, θα πρέπει να περιλαμβάνει ιατρική εξέταση και ειδικές μεθόδους έρευνας. Αυτές οι μέθοδοι περιλαμβάνουν ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης και υπερηχογράφημα εσωτερικών οργάνων. Πρόσφατα, η απεικόνιση υπολογιστή και μαγνητικού συντονισμού έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για τη διάγνωση της οστεοχονδρωσίας.

Θεραπεία

Οι θεραπευτικές τακτικές για την οστεοχονδρωσία περιλαμβάνουν τη χρήση:

• Φάρμακα
• Μασάζ
• Φυσικοθεραπευτικές διαδικασίες
• Θεραπευτική φυσική αγωγή (φυσικοθεραπεία)
• Χειροκίνητη θεραπεία
• Βελονισμός.

Η φαρμακευτική θεραπεία της οστεοχονδρωσίας στοχεύει κυρίως στην ανακούφιση από τον πόνο και την εξάλειψη των φλεγμονωδών διεργασιών στις νευρικές ρίζες. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιούνται ΜΣΑΦ φάρμακα. Σε διάφορους συνδυασμούς, αυτά τα φάρμακα έχουν βρει ευρεία χρήση με τη μορφή αλοιφών, ενέσεων και δισκίων για τη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα φάρμακα επηρεάζουν αρνητικά το ήπαρ, το στομάχι και τα έντερα. Κάνοντας αυτό, μπορούν να επιδεινώσουν τις μεταβολικές διαταραχές στην οστεοχονδρωσία. Οι αποκλεισμοί με τοπικά αναισθητικά ανακουφίζουν καλά τον πόνο. Είναι αλήθεια ότι η επίδραση αυτών των φαρμάκων είναι βραχύβια και σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την πορεία της οστεοχονδρωσίας στο σύνολό της.

Είναι δυνατό να βελτιωθούν οι μεταβολικές διεργασίες σε τοπικό και οργανικό επίπεδο με τη βοήθεια φαρμάκων όπως χονδροπροστατευτικά, ανοσοδιεγερτικά και βιταμίνες και μέταλλα. Τα χονδροπροστατευτικά χρησιμοποιούνται σε δισκία, αλοιφές και αμπούλες. Μεταξύ των γενικών ενισχυτικών παραγόντων, οι βιταμίνες C και η ομάδα Β χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με μέταλλα. Από αυτή την άποψη, τα παρασκευάσματα ασβεστίου προτιμώνται περισσότερο. Πράγματι, σε αντίθεση με ορισμένες εσφαλμένες δηλώσεις, η βάση της οστεοχόνδρωσης δεν είναι η περίσσεια, αλλά ακριβώς η ανεπάρκεια ασβεστίου.

Μετά την επιτυχή αφαίρεση μιας έξαρσης, ενδείκνυνται φυσιοθεραπευτικές διαδικασίες, μασάζ και θεραπεία άσκησης. Ως φυσικές διαδικασίες χρησιμοποιούνται ηλεκτροφόρηση με ασβέστιο, φωνοφόρηση με υδροκορτιζόνη, θεραπεία με αμπίλια και παραφίνη. Όλα αυτά τα μέτρα στοχεύουν στην εξάλειψη του πόνου και της φλεγμονής στις νευρικές ρίζες, τους συνδέσμους και τους μύες. Το μασάζ για την οστεοχονδρωσία πραγματοποιείται σύμφωνα με γενικά αποδεκτές μεθόδους. Η περιοχή μασάζ επιλέγεται ανάλογα με τη θέση της οστεοχόνδρωσης. Η διεύρυνση του εύρους κίνησης επιτυγχάνεται με τη βοήθεια της θεραπείας άσκησης. Αρχικά, στην οξεία φάση, πρακτικά δεν υπάρχουν δυναμικά φορτία. Ο ασθενής βρίσκεται συνεχώς στη βέλτιστη θέση. Αυτή τη στιγμή, συνιστάται να φοράτε συσκευές ακινητοποίησης - έναν οσφυϊκό κορσέ, ένα αυχενικό κολάρο Shants. Καθώς η έξαρση υποχωρεί, αυξάνεται ο όγκος και η διάρκεια των κινήσεων κατά τις συνεδρίες φυσικοθεραπείας.

Πρόσφατα, έχουν χρησιμοποιηθεί μη παραδοσιακές μέθοδοι θεραπείας στη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας - βελονισμός, χειρωνακτική θεραπεία, οστεοπάθεια. Ο βελονισμός είναι μια επίδραση σε ειδικά βιολογικά ενεργά σημεία που βρίσκονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, στα αυτιά, στα χέρια και τα πόδια. Με τη χειρωνακτική θεραπεία, η φυσιολογική θέση των σπονδύλων και των μεσοσπονδύλιων δίσκων αποκαθίσταται μέσω της χειρωνακτικής επιρροής των χεριών ενός ειδικού. Και κατά την οστεοπαθητική διασφαλίζεται η δομική ακεραιότητα του μυοσκελετικού συστήματος με τη χρήση συγκεκριμένων τεχνικών. Ελλείψει της επίδρασης των συντηρητικών μέτρων για τη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας, του επίμονου πόνου και των επιπλοκών, ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Ο παθολογικά μετατοπισμένος δίσκος αφαιρείται. Επί του παρόντος, γίνεται μικροδισκεκτομή για το σκοπό αυτό - ενδοσκοπική αφαίρεση μετατοπισμένου δίσκου.